Showing posts with label friendship poems. Show all posts
Showing posts with label friendship poems. Show all posts

Monday, 19 June 2017


எங்கள் தந்தையின் மனைவி...!!!

கோயில் பிரசாதமாய் குங்குமமும் பூவும் இனி என் அம்மாக்கு நான் எப்படி குடுப்பேன்,
அவள் வெள்ளை உடை அணியும்பொழுது...!!!
மஞ்சள் இல்லாத அன்னையின் முகம்.. 
என் தந்தை இல்லாத இந்த வீடு...
காற்றைடைத்த பையாய் இந்த மனித உருவம்.. வெடித்து சிதறும் தருணம்.. 
உறவினருகளின் அழுகை.. நண்பர்களின் தனிமை..
பிள்ளைகளுக்கு வெறுமை.. மனைவிக்கு அது தான் கொடுமை...!
என் கண் முன்னே என் தாயின் கொடுமை இது..
தடுப்பார் யாரும் இல்லை.. பொறுப்பதற்கு மனமும் இல்லை...
தாயின் கையிலே தவழ்ந்த நாட்களை விட.. என் தாய் என் கையிலே அடைந்து கதறிய காட்சி என் நெஞ்சுக்குழியில் புதைந்து நிற்கின்றது...
கட்டுண்ட சேலை இனி இல்லை அவளுக்கு கட்டினவன் கொல்லையிலே சென்றதால்...
சத்தமின்றி அழுகின்றாள் தன் கோலத்தை எண்ணி...
அது அவளுக்காக அல்ல... என் தந்தை ரசித்த பூவும் பொட்டும் கூட இன்று தன்னிடம் இல்லையே என்று...
பூமியை பார்த்து வாழ்ந்த அவள் கண்கள்..
இன்று வானம் பார்த்து வாழ்கின்றது என் தந்தையை தேடி...
கை வலை கொஞ்சிட அன்னமிட்டவள் 
என் இதயம் கெஞ்சிட 
அறியாமல் மௌனமாய் நிற்கிறாள் வெறும் ஜடமாய்...
கன்னம் சிவந்திட சிறிதவள்
கண்களின் வலி தெரியாமல் அழுகிறாள்...
காதல் கொண்ட மனதில் கூடவே காத்திருப்பையும் வைத்து இருக்கிறாள்...

அவள் மரணத்தை நோக்கி...!!!

இந்த பிள்ளைகளின் உள்ளம் காத்திருப்பையும் மீறி கதறுகிறது
இது எங்கள் அன்னை இல்லை,

எங்கள் தந்தையின் மனைவி...!!!


இடைவெளி இல்லா பயணம் 
  அவளுடையது என் மனதில்...!!!


கண்ணீர் சிந்தும் கண்களை விட
கவலைகளை சுமக்கும் கண்கள் அதிகம்...

அதில் கண்ணீர் தெரியாது...!!!


விட்டுச் சென்ற முத்துக்கள் உன் பிள்ளைகள்
எதனைக் கொட்டி கொடுத்தாலும் நீர் வருவீரோ..???
தந்தையே..!!
வெள்ளை மனம் கொண்ட உமது கருப்பு நிழல்கள்
என்னை வாட்டுகிறது...
நீர் இருக்கும் நேரத்தில் நான் உமது பக்கத்தில் இல்லை..
நான் உம்மை நினைக்கும் நாளில் நீர் என் பக்கத்தில் இல்லையே...!!
அய்யா...
மக்களுக்கு நீர் என்றும் தலைவனாய் இருக்கின்றீர்..
நீர் பெற்று எடுத்த மக்களுக்கு தந்தையாய் வரமாட்டீரோ ஒரு முறை...!!
அள்ளி முடிந்த கூந்தல் முடி காத்து கிடக்கின்றது என் அன்னைக்கு..
கொண்டு வரமாட்டாயோ ஒரு முழம் பூ...???
வெட்டி எறிந்த சொந்தங்களும் இன்று ரெக்கை முளைத்து வந்தனவே..
நீர் விட்டு சென்ற எங்களைக் காண ஒரு முறை வரமாட்டாயோ..???
விட்டுச் சென்ற உன் பெயர் எங்களை வாழ வைக்கிறது 
அய்யா...
நீர் குடுத்துச் சென்ற இந்த உதிரம் மட்டும் எங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்குகிறது...!!!

கனவில் வந்த நீர் மீண்டும் பிறக்கும் கருவறை எது..!!!???


கட்டிப் பிடித்து வந்த
மழையைக் காட்டிலும் 
தள்ளி விழுந்த தூறல் இன்னும் அழகு...!
தோழியே...
நாம் தள்ளி நின்றாலும்
நம் அன்பு – அது

“கொள்ளை அழகு”...!!!


என்னை அலங்கரிக்கும் மாலையாய் இல்லாமல் 

என்னை செதுக்கும் சிற்பியாய் 

வருவாயோ தோழி...

இப்படிக்கு – புண்பட்ட மனம்...!!!


நான் வாழாத போதும்
வாழ்கின்ற உன்னை வாழ்த்தி வருவேன்....
உயிர் போகாத தருணம் 
சில நொடி என்றாலும் –
உன்னை மறக்காமல் நினைத்து இருப்பேன்...!!!
புயல் வந்து அடித்து செல்லாத இந்த உடல்
உன் குரல் கேட்காமல் செல்லரித்து போகின்றது...!!!
வயது ஆகின்றது ஒவ்வொரு வருடமும் 
நீ என்னை பிரிந்த அந்த நாளுக்கு..
விழியோடு நின்ற வலி இன்று –
இதயத்தோடு புல்லாங்குழல் வாசிக்கின்றது..!!!
இந்த இசை முடியும் நேரம்
உன் இதழ் பிரிந்து வரும் என் பெயராகும் எனில்
இப்போதே முடித்துக்கொள்கிறேன் 

என் இதயத்தின் இசையை...!!!


விட்டுச் சென்ற இதயத்தை விட
 தட்டிக் குடுக்கும் கைகளைப் பார்...!!!


முழு நிலவே 

என்னை மறந்தாய் –

காதல் நினைவாய்

  கண்ணீரை தந்தாய்...!!!


சூரியன்...!!!

போர்த்திய போர்வை விலகிச் செல்ல 
சட்டென்று என்னை பார்த்து 
கண் சிமிட்டினாய்...
அதிர்ந்த என் மனம் 
அமைதி அடையும் முன் 
முழு சிரிப்பையும் கொட்டினாய்...
சிதறிய சிரிப்பு அலைகளை நான் 
சேர்க்கும் முன் மீண்டும்
போர்வைக்குள் சென்றாய்...
வெட்கம் கலைந்து நீ 
என்னை பார்க்கும்பொழுது 

நேரமோ காலை 7 மணி...!!!


மழை....!!!

இதுவரை கண்டதில்லை இப்படி அவளை....

கறுத்து நின்ற அவனை அணைத்து சென்றால் அவள்....

மெல்லிய ஓட்டத்தில் சிறிது களைத்து நின்றான் அவன்....

சட்டென்று தன்னுள் இழுத்து ரகசியம் கூறினால் அவள்....

என்னவோ புரிந்துபோக குலுங்கி சிரித்தான் அவன்....

அந்த சிரிப்பு மழை - இவர்கள் காதலின் விதை....!!!

(அவன்-கார்மேகம்,அவள்-தென்றல்)


உன் எண்ணங்களின் சொந்தமாக 
உன் கன்னங்களில் வழியும் இரு சொட்டு கண்ணீரில் 
- கண்டேன் எனக்கான 
உன் இதய மொழி.....!
நீ என்ற உன்னை எனக்கு சொந்தமாகிய பிறகு 
நீ கண்ணீர் சிந்தும் உரிமை பெற்றது எங்கு.....?!!
நாம் என்னும் இதயக்காதல் நம்மோடு சேர்ந்து அழுவது நியாயமா....??!!!
பிரிவு வரவவில்லையடி நமக்கு சிறு இடைவெளி மட்டுமே - பூமிக்கும் வானுக்கும் உண்டான சிறு இடைவெளி....!
இதற்கு காரணமான அவன் வருவான் உன்னிடம் 
தெளிவாய் இரு....!
அவனை எதிர்கொண்டு வா நாம் மீண்டும் இணைவோம்....!

அவன் பெயர் மரணம்.....!!!
ஒரு முறை திருடினாய் என்னை.....
பல முறை களவு போகிறேன் உன்னிடம்.....!


இறுதி சந்திப்பு.....!

உனக்கும் எனக்குமான பிரிவில்,
ஒரு நடைபாதை வழியே என் மனம் செத்துகொண்டிருக்க 
நீ முன்னாடி நடந்து சென்றாய்.....!
உன் பின்னாடி வந்த பொழுதும் 
கடையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த 
உனக்கு பிடித்த அந்த பொம்மை
என் கையில்....!
இறுதி அன்பளிப்பாக அந்த பொம்மை 
பங்கெடுக்க - உன் முகத்தில் இருந்தது 
புன்னகை....!
தவறி விழுந்த பேனாவை எடுப்பதாக - என்
காலில் விழுந்து வணங்கினாய் - செய்த பிழையை 
சரி செய்யவா...?
இல்லை.....
செய்யப்போகும் பிழைக்கு முன்னாடியே செய்யும் பரிகாரமா.....???!!!!!
உன் வீட்டை அடைந்ததும் படிகளில் நின்று 
அழுத என்னை பார்த்து சிரித்தது உன் உள்ளமா இல்லை இதழா....???!!!!!
நீ வென்றுவிட்டாய் என சிரித்தாயோ - இல்லை
நான் உன் சிரித்த முகத்தை மட்டும் ஞாபகத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று சிரித்தாயோ.....???!!!!
அன்று முதல் இன்று வரை உன்னை பார்க்கவில்லை....
இனி என்றுமே உன்னை பார்க்க விரும்பவில்லை.....!
கொன்று சென்ற நீ ஏன் என்னை உன்னுடன் கொண்டு செல்லவில்லை.....???!!!!
தினம் அழும் என்னை புரிந்தவர் எவரும் இல்லை....
இனி புரிந்துக்கொள்ளும் ஒரு உறவும் எனக்கு தேவை இல்லை....!!!!
நமக்கான அந்த இறுதி சந்திப்பு கண்களுக்கு மட்டுமே,
இதயத்துக்கு இல்லை....!


பிழை....!

நான் செய்த பிழை உன் சிரிப்பை ரசித்தது.....

நீ செய்த பிழை எனக்கென்றே நீ சிரித்தது.....

நாம் செய்த பிழை காதலித்தது....

கடவுள் செய்த பிழை நம்மை பிரித்தது......!!!


உறுமி........!

ராயரின் உறுமலில் 
இவள் மிரட்சியில் 
புரட்சியாளனாய் வந்தவன் 
இன்னொரு ராயர்......!
கொடுத்துச் சென்ற 
உருவம் சிறிது என்றாலும் 
விதைத்துச் சென்ற 
கர்வம் பெரிது.......!
உருவம் தாய் 
கொடுத்தாலும்,
உணர்ச்சி தந்தை 
கொடுத்தான்......!
வாள் கூர்மை மட்டும் அல்ல,
இவன் கர்வமும் கூர்மை தான்....!
விட்டுச் சென்றது
பலவீனத்தை அல்ல,
முழு ஆள் பலம் மட்டுமே....!
பலம் வளர்ந்து பாலமானது
தன் சந்ததியர்க்கு 
தாய் மண்ணை பாதுகாக்க...!
தாய் பாலூட்டும் பெண் அல்ல,
வீரம் செழிப்பூட்டும் அரக்கால் ஆயிஷா.....!

வாசகொடகாமா இந்திய நாட்டிற்கு 
வழி மட்டும் கண்டுபிடிக்க வில்லை...
இந்திய மண்ணின் மற்றும் ஒரு வீர குலத்தை
கண்டுபிடிதவனும் தான்...!
குறு மிளகிற்கு வந்தவன் 
கூர் வாள் குத்தி இறந்தான்.....!

உறுமி எத்தனையோ குடுமிகளை 
அவிழ்த்து எரிந்தது மட்டும் இல்ல....

இந்திய மண்ணின் உறுதியையும் 
விழைத்து சென்றது......!


கல்லறையில் ஒரு கடிதம்.....!

நின்று நிதானித்து சொல்ல முடியவில்லை...
அவள் அன்பை.....!
பேசி தீர்க்க முடியவில்லை....
அவள் அழகை.....!
விலகி பார்க்க முடியவில்லை...
அவள் நட்பை.....!
தேடி தொலைக்க முடியவில்லை....
அவள் சிரிப்பை....!
வாழ்ந்து முடிக்க விருப்பமில்லை 
அவளுடன்
வாழ்ந்து கொண்டே இருக்க விருப்பம்....!
கொஞ்சும் அழகு
கெஞ்சும் குழந்தை
மிரட்சி
பயம்
அழுகை
ஸ்பரிஷம்
நெருக்கம்
சுவாசம்
சீண்டல்
கிண்டல்
வாக்குவாதம்
அடி
உதை
கடி 
சின்ன பார்வை
பெரிய கோபம்
உளறல்
தேடல்
பொறுப்பு
சண்டை
செல்ல பெயர் - வேண்டும் மீண்டும்.....!

பிறப்பேனா மீண்டும் ஒருமுறை அவள்
காதலனாக அல்ல கணவனாக....!

(கணவன் நிரந்திரம்,காதலன் இறந்த காலம்)


நினைத்து கொண்டேன் அவள் நிஜமென்று......!

பார்த்தாள்
சிரித்தாள்
மறைந்துக்கொண்டு பார்த்தேன் 
எங்கேயோ பார்த்தாள்....
கண்கள் பளபளக்க 
அவளை ரசித்தேன்
புதிதாக இருந்தாள்.....
கருமை நிற விழிகள்
வில் போன்ற புருவம் 
செம்பருத்தி காம்பு நாசி 
சிறிய இதழ் கொண்டு
வாழைத்தண்டு கழுத்து
அளவான மேடு பள்ளம்
மெல்லிய இடை 
பெரிய ஆனால் அழகிய விரல்கள்
நின்ற அழகில் எவரும் கவரும் தோற்றம்
கருஞ்சிவப்பு சேலை 
அவள் உடலை இன்னும் அலங்கரித்தது....
நிதானமான ஆனால் துல்லிய வேலைப்பாடு
கரும்பச்சை நிற ஜரிகை
தங்க கோடுகளும் அலங்கரிப்பும்
பிரமாதம்.....
அவள் இடையில் மடிப்பு இல்லை
ஆனால்,
அவள் உடையில் அடுத்தடுத்து இருந்த மடிப்புகள்
நம்மை இன்னும் அடிமைப்படுத்தியது.....
கால் விரல்கள் தெரியவில்லை
புடவை மறைத்துவிட்டது
கொஞ்சம் ஏமாற்றம் தான்.....
திட்டினேன் மனதிற்குள்
புடவை கட்டிவிட்ட துணிக்கடை பையனை....!


அழுகின்ற இதய குழந்தைக்கு 
எப்படி புரியவைப்பது....?

அன்னையாம் அவள் இன்று 
இன்னொரு குழந்தைக்கு என்று....!!!?????


அலைகள்.....!

எதுவோ சொல்வதற்கு 
அடிக்கடி வந்து போகிறாய்....
நீ சொல்லாமலே நான் புரிந்துக்கொண்டேன்...
யாருக்காகவோ நீ ஏங்கி தவிக்கிறாய் என்று.....!